weblog ni ka bute

tatlong taon

2011-11-01T19:32:00.000-07:00

sa loob ng tatlong taon, kahit paunti-unti ay buong-puso kong naibahagi ang aking sarili at pagkatao sa bawat pagtangan ko ng lapis at sa sandaling ilapat ko ito sa papel. tatlong taon. 31 entries. 732 komento. may mga natuwa, natawa, na-touched, nainis, nagduda, at nagkunwaring nagbasa. marami akong nakilala.

sa loob ng panahong iyon, hindi ko na mabilang kung ilang papel na ba ang aking sinulatan, pinunit, ginuhitan, at itinapon depende sa tamis o pait na namamahay sa akin sa bawat pagtatangka kong lumikha ng akda. hindi ko na din mabilang kung ilang beses akong nagalak, na-frustrate, namangha, at na-disappoint sa pagtatapos ng mga kathang damdamin at kaluluwa rin ang naging puhunan.

sa loob ng tatlong taon, hinayaan kong matunghayan ng mga mambabasa kung sino ako, maging ang mga kalakasan at kahinaan ng aking pagkatao. at inaamin ko, noong una'y nagkaroon ako ng mga pag-aalinlangan. natakot akong mapintasan sa paraan ng aking pagsusulat at paglalahad dahil batid kong nariyan ang mga kritiko. susuriin ng mga higante at maalam (kuno) sa panitikan ang bawat titik at ideyang iluluwa ng aking utak. higit sa lahat, natakot akong mahusgahan dahil ang bawat kwento ay sasalamin kung sino ako bilang isang tao. ngunit nakatagpo ako ng lakas upang tanggapin ang mga bagay na maaaring makasakit sa akin.

tatlong taon na nga ang nakalipas at ngayon, hindi ko alam kung kaya ko pang ipagpatuloy ang pagsusulat. hindi ko na alam kung paano ilalarawan ang mga bagay at pangyayaring gusto kong itala at ikuwento, gayong nauunawaan ko namang hindi ito isang research paper, term paper, formal o informal theme, o kahit anong essay na may deadline at nagdidikta kung ano ang dapat lamanin. hindi ko alam kung ano ang nangyari sa akin. marahil ay nawalan lang ng gana, ng inspirasyon, ng oras, ng pagkakataon. o marahil ay namatay na ang apoy na nagsisilbing liwanag sa tuwing ilalapat ko ang tangan kong lapis sa papel.

ngayon, pilitin ko mang sumulat ng bago, labis na akong nahihirapan. nakalimutan ko na siguro ang pakiramdam kung paano mag-bahagi ng malaya at walang pag-aalinlangan. nakalimutan ko na kung paano gamitin ang aking imahinasyon. nakalimutan ko na ang tatlong taong lumipas at ang samu't saring kwentong humulma sa akin bilang isang manunulat.. bilang isang tao. wala. nakalimutan ko na ang lahat...

wala na ang kilig sa bawat paghabi ng kwento gamit ang lapis at papel...

wala na ang sabik na tapusin ang sinimulan...

wala na ang kagustuhang magpatuloy pa...

tatlong taon. wala na.

laruan

2011-10-13T04:36:00.000-07:00

“Maiilit na ang Luzon! Magpakatao kayong lahat!”

Patlang… bulungan.

“Pinapipirma nila ako sa utang na hindi ko ginawa! Ngayon, maiilit na ang Luzon! Magpakatao kayong lahat!”

“Hoy!” sigaw ng isang mama. Ikaw lang naman ang hindi tao dito e!”

Tawanan.

Ano ba ‘tong nasakyan kong dyip?, sa isip-isip ko. May pulubi pang nagpi-preach! Sinangla ba nya ang Luzon at ‘di nya natubos on time kaya maiilit?

Nakakatawa. Hindi ko tuloy maiwasang makingisi sa ibang mga pasahero, habang seryosong nakatingala sa kisame ng dyip ang gusgusing pulubi. Nasa dulo sya ng upuan, hawak ang kanyang punit-punit na karton at plastik na sa wari’y di na mapakikinabangan ang mga laman. At hindi kataka-takang may kabahuan na ang amoy niya. Kulang na nga lang ay itulak sya ng mamang katabi niya na halatang pinagtitiisan na lamang ang tumabi sa kanya. Pinilit nga siyang pababain ng driver sa terminal pa lang, pero nagmatigas siya at sinabi pang, “Bakit ako bababa? Ibalik muna niya ang pinang-gasolina ko!” Mataray!

“Gosh!” sabi ng babaeng nasa kanan ko, na kung bibilangin mula sa dulo ng upuan ay pangatlo siya, malapit sa pulubi.

“Ano ba yan!” banat pa uli nya. “I can’t wait to get off this jeep!” reklamo niya sa babaeng nasa kanan niya, na tinanguan na lamang siya.

“Para!” tawag ng lalaking nasa dulo, sa tapat ng pulubi. Pumreno ang driver at bumaba ang lalaki. Umurong patungo sa nabakanteng pwesto ang mga babae sa kanan ko, na ayaw lingunin ang katapat nilang gusgusin.

“Sinungaling!” Nagulat ang mga pasahero sa muling pagbasag ng sigaw ng pulubi sa katahimikan. “Sinungaling kayo! Sino ba sa atin ang nagsasabi ng totoo? Sino sa atin ang tatanggapin sa huli? Sinungaling!” pagpapatuloy niya habang nakadungaw sa labas ng dyip at ipinaaabot ang kanyang mensahe sa mga tao sa lansangan.

Ano kaya ang nangyari sa kanya? Bakit kaya siya nagkaganyan? Namana ba niya ang kabaliwan? Hindi kaya ginahasa siya noon? E, saan naman galing yung mga sinasabi niyang ilit-ilit? Utang-utang? Di kaya dating taga-bangko? Maraming tanong ang naglaro sa isip ko, pilit inuunawa ang inaasal ng babaeng gusgusing nakasakay ko.

“Hoy, babaeng grasa!” sigaw ng driver mula sa unahan, “huwag mong tatakutin ang mga pasahero ko’t baka ipahulog kita diyan!”

Tawananan.

“E, baka ho may dalang kung anong panaksak yan, makasakit pa!” banta ng isang may-edad nang babaeng nakaupo sa gawing malapit sa driver.

“Ha! Subukan niya!” sagot ng isang mama sa bandang gitna. “E, sa dami ng barako dito, anong panama niya?”

“Oo nga.” hirit pa ng isa. “Tsaka, padadaig ba tayo sa sintu-sinto? Sino bang matino dito?”

“Sino bang tao? Aba! Siya itong dapat magpakatao di ba?”

Tawanan ang mga pasahero.

Tiningnan ko siyang muli. Tahimik, nakadungaw lang sa labas ng dyip, di alintana ang pagtatawanang nagaganap na siya ang dahilan, o, pihadong hindi niya nauunawaang siya ang kasalukuyang ginagawang tampuhan ng tukso... laruan ng mga totoong tao. Ang pinakikinggan lang niya ay ang boses ng sarili niyang paligid. Ang nakikita lang niya ay ang tanawin ng sarili niyang mundo… hiwalay sa mga tao.

Opisina? Deadlines? Sweldo? Traffic? Gobyerno? Sigurado, hindi kasama yon sa mga iniisip niya. Buti pala siya, walang ibang iniisip. May pakialam kaya siya sa mga usaping pang-kapayapaan at hakbang laban sa terorismo? Sa mga kaguluhang nagaganap? Apektado ba siya sa mga isyu ng katiwaliang kabi-kabila?

Nakakatawang isipin. Oo nga pala, iba ang mundo niya. Pero, kung may buti mang dulot ang kaibahan ng mundo niya, yo’n siguro ang katahimikang namumutawi do’n. Mapayapa sa sarili niyang daigdig.

Ano pa kaya ang makikita ko sa mundo ng kawalang-malay? Ng plastic at karton?

Naku!

Naputol ang pagmumuni-muni ko sa gulat sa muling paghiyaw ng pulubi. At di na sa labas ng dyip nakatutok ang kanyang mga paningin, kundi sa loob ng sasakyan, tila iniisa-isa ang bawat pasahero sa matatalim na titig ng kanyang mga mata.

“Magpakatao na kayong lahat!” sabi na naman niya. “Malapit na kayong mapalayas sa inyong mga tahanan! Saan kayo mapapadpad kung hindi kayo magsisisi? Maiilit na ang Luzon! Magpakatao na kayong lahat!”

Pok!

Patlang.

Nagulat ako kasabay ng lahat. Isang tsinelas ang tumama sa mukha ng pulubi!

“Kanina ka pa ha!” sigaw ng mama sa may bandang gitna. “Nagtitimpi lang ako sa ‘yo!”

“Ano? Hihirit ka pa?”

Katahimikan.

Luha.

Umagos ang luha sa mga mata ng nasaktang gusgusin. Kasabay ng mga luha ang unti-unting pagtalim ng mga tingin, ang paglaya ng galit sa mukha, ang pagbuo ng mga kamao…

“Aaaaaah!!”

Binitiwan niya ang lahat ng kanyang dinadala. Nilipad na ang mga hawak niyang karton palabas ng dyip. Natapon na ang mga laman ng kanyang plastik, ngunit hindi na niya iyon alintana, ang tanging hangad na lamang niya ay gumanti. Kung gaano kalalim ang naging pagkaapi sa kanya, kung anong bahagi ng pagkatao niya ang naapakan, hindi niya alam. Ang tiyak lang, nasaktan siya at hindi niya iyon mapapayagan. Nabulabog ang kanyang mundo at idinikta ng kanyang damdamin ang paglaban!

Isang kalmot ang gumalos sa pisngi ng mama. Nabigla ang lahat. Natigilan. May natakot, naawa, natawa, natuwa, nainis, nagalit.

“Aaaaah! Magpakatao kayong lahat!” Kalmot dito. Palo doon. “Magsisi kayo! Magsisi kayo!”

“Gago!”

Bog!

“Para mama! Para!”

Nakalagpas na pala ako!

Huminto ang dyip at dali-dali akong bumaba, ni hindi na inabala pang lingunin ang pulubing bumulagta sa sahig, o hindi ko na ninais pang tingnan. Tinawid ko na lamang ang kalsada at tuluyang binagtas ang kalye pauwi.

Magpakatao kayong lahat! Magpakatao kayo! Paulit-ulit sa aking isip ang sigaw ng babaeng gusgusin.

Pasensya na, kauri ko kasi sila...

Entry para sa kategoryang Maikling Kwento sa Saranggola Blog Awards 3.

pilit

2011-08-31T20:45:00.000-07:00

“Rest when you are weary but do not quit. Achievement belongs to those who can go the full distance.”

kaya sa mga madalas mabasted… at sa mga naghihintay ng mamahalin at magmamahal… WAIT lang. sa dami ng humihiling kay Lord kailangan talaga pumila.

biglaan

2011-07-15T03:10:00.000-07:00

ilang beses mo ding sinabi na nami-miss mo ko. at sa tuwing naririnig ko yun mula sa yo, ewan, kahit anong dami ng trabaho, kahit anong hectic ng schedule, napapangiti ako.

inaamin ko naman. nasanay ako na kausap ka. nasanay ako na palagi kang nagpaparamdam. nasanay ako sa mga kwentuhan natin na kung tutuusin ~~minsan~~ madalas e wala namang pinupuntahan. minsan nga daig pa natin ang magkasintahan.

nag-assume ako. at ayaw ko mang aminin, umasa din ako.

tang’na naman. tama naman e. magkaiba ang i miss you sa i love you. sorry naman. tanga lang. pero sana, dahan-dahan. kasi hindi rin ako sanay sa biglaan.

- emo mode kahit di bagay - *wink*

coloring book

2011-06-11T00:10:00.000-07:00

sa pagbuklat ng bawat pahina

pawang mga guhit ng itim na tinta

mga larawang kapos sa kulay

balintuna at walang buhay

sa pagbuklat ng bawat pahina

sila ang humuhusga

sa bawat timplang lumalapat

at paunti-unting pagkalat

sa pagbuklat ng bawat pahina

larawa'y tila nag-iiba

sa pagpahid ng bawat pinta

na desisyon ng mga humusga

sa pagbuklat ng bawat pahina

anu pa man

nananatili

mga guhit ng itim na tinta

tukso: part 2 (ikatlong tagpo)

2011-05-26T23:42:00.000-07:00

prologue...

may mga bagay na hindi na dapat ikinu-kwento pero masarap pag-usapan. aminado naman akong matabil ang dila ko kaya susubukan kong magkwento sa paraang alam kong hindi bastos. pero kung ganun pa rin ang dating, magkaiba siguro tayo ng definition ng socially incorrect behavior. o siguro, isa nga akong pokpok. (compliment ba 'to sir j? *grin*)

sayang, wala ako nung pefect tongue.

isa na namang walang kakwenta-kwentang prologue. (--,)

IKATLONG TAGPO: SI SUGAR, SI CUPCAKE, AT AKO

uunahan na kita. hindi ito threesome, wag masyadong malisyosa kasi wholesome akong tao. (naka-italics, ibig sabihin medyo hindi totoo. medyo lang? lols)

nang napiling first place ang entry ko sa isang literary contest (na sabi nila e prestigious daw), aba, naging instant celebrity ako. bigla akong sumikat at feeling ko ~~ang gwapo-gwapo ko~~ walang hindi nakakakilala sa 'kin sa loob ng campus. all of a sudden (kunwari hindi ko pinlano), bigla akong na-link sa dalawa sa pinakamagaganda at pinakamatatalinong babae sa klase (panalo! bwahahaha!)

temptation # 3: si sugar.

typical girl next door -- maganda, matalino, prim and proper, elegante, at higit sa lahat.. virgin. *,* <= sparkling eye yan. wala lang. hahaha.

sa dinami-dami ng nakilala ko nung college, masasabi kong isa si sugar sa mga babaeng matatawag kong gf material. at inaamin ko, minsan din akong napabilang sa mga daan-daang kalalakihang nagpapantasya sa kanya nung kolehiyo. in short, isa din ako sa mga umasang makaka-first base sa babaeng tinaguriang anghel ng batch namin.

kaya naman nung naging close kami, aba, hindi na ako nagmabagal pa! (oo, ako na ang oportunista). diskarteng marino agad. natuto akong ~~magpanggap at magsinungaling~~ manligaw at mambola. natuto akong magtiyaga. at makalipas nga ang ilang buwan, naka-jackpot ako ng espesyal na nilaga -- naging kami. hindi lang MU, as in naging kami. sabi nga ni greg, "langya! nag-level up ka na, 'tol!"

for the first time in history, ginanahan akong pumasok. pero palibhasa'y naive pa kami pareho (weh, di nga?), hindi kami sweet-sweetan ni sugar sa school. paminsan-minsan, may mga "alam mo na" moments din naman, especially kapag nasa sasakyan at ihahatid ko sya pauwi. nothing extraordinay. normal lang ika nga. lumipas ang mga buwan at masasabi kong nanatiling nasa morally acceptable level ang relationship naming dalawa.

in partial fulfillment of the requirements for the subject statistical research, napadpad kami sa bataan para makisalamuha at mamuhay kasama ang mga kapatid nating aeta doon. one-of-a-kind experience dahil sa loob ng tatlong buwan, wala kaming nakitang ibang tanawin kundi bundok, puno, at ilog. walang kuryente (bumababa pa kami sa bayan para lang mag-charge ng cell phone), walang internet (hindi pa uso ang wifi at usb broadband), at walang starbucks na status symbol ng mga THMS na estudyante noon.

lima kami sa grupo -- dalawang babae, dalawang tunay na lalake, at isang nagpapanggap na lalake. nang matapos na namin ang ipinunta sa bataan, nagkayayaan ang grupo na magliwaliw muna bago bumalik ng maynila. nagcheck-in kami sa isang resort at presto! mga instant bakasyunista na ang drama naming lima!

wala ng plastikang nangyari. magkasama kami ni sugar sa isang kwarto. hindi kapani-paniwala pero ni isang hibla ng malisya e walang dumapo sa utak ko noon. promise. (kaming dalawa sa isang kwarto? walang malisya? di nga?? hehe.) mabait si sugar. respectable and super caring. at takot ako sa mga taong tulad nya.

half past 10 sa loob ng malamig at dimly na kwarto...

tahimik kaming dalawa. pakiramdam ko that time pareho kaming naghihintayan kung sino ang unang magsasalita (na karaniwang senyales ng pagsisimula ng intimate moment ng mga mag-jowa). after ilang minuto ng pananahimik, in-off nya ang tv na sa totoo lang e hindi ko naman ma-absorb ang ipinapalabas. humiga sya at inihilig ang ulo sa dibdib ko.

hindi ko alam kung anong meron sa gabing 'yon. walang dapat i-celebrate. hindi ko birthday at hindi din namin anniversary. pero inalok nya ako ng regalong alam kong kailanman ay hinding-hindi mawawaglit sa isip ko. inalok nya ako ng regalong alam kong kaya kong tanggapin pero hindi ko alam kung kaya kong panindigan.

pero andun na e. nagkasubuan na (pardon the pun). at isa pa, paano ko tatanggihan ang isang anghel na nahulog sa lupa at nagsusumamong ipatikim ko ulit sa kanya ang langit? paano? e tao lang ako.

P.S. next entry na lang si cupcake. *tamad mode*

tukso: part 2 (ikalawang tagpo)

2011-05-22T00:20:00.000-07:00

prologue...

monday morning, habang nag-bbreakfast ng pasalubong nyang chorizo...

sya: kwento ka ng kwento tungkol sa tukso e tatlong taon na yata kitang pinipikot pero until now ni laway mo di ko pa natitikman. bakla ka nga siguro.

ako: kelan mo naman ako pinikot?

sya: sus. ikaw lang eh.

ako: di ka kasi nakaka-arouse.

sya: gago. buti pa nga 'tong chorizo, iwan mo lang dyan tumitigas na.

ako: nagmamantika naman. *grin*

walang kwentang prologue. hehe.

IKALAWANG TAGPO: ANG TEACHER'S ASSISTANT AT AKO

meet dona. sa lahat siguro ng TA (teacher's ass..istant) na nakilala ko, sya na ang pinaka-hot. hot as in hot talaga. kasing init ng pandesal sa pugon de manila, masarap kainin mapa-umaga man o merienda. ^_^

isa si dona sa mga TA ni dr. dizon, ang manyakis naming prof sa bio. kung papipiliin ako ngayon ng mapapangasawa, gusto ko yung katulad ni dona. mabait, maganda, mabango, hot (paulit-ulit ako) at higit sa lahat, makinis at balingkinitan ang katawan. sabi nga ni ron, parang ang sarap-sarap nyang dilaan. (oo, ang manyak. haha..)

kung tutuusin, ni minsan hindi naman ako nilapitan ni dona. pero pucha, sa tuwing makikita ko sya, pakiramdam ko pilit nya kong hinihila papalapit. parang magnet. sa sobrang paghanga ko sa kanya, sumali ako sa mountaineering club (kung saan member din sya) kahit pa bukod sa wala naman akong gamit, wala din akong kahilig-hilig.

unforgettable ang unang pamumundok ko kasama si dona. ilang minuto pa lang kaming naglalakad nang bumuhos ang malakas na ulan. pagdating namin sa camp site, nakita ko si dona... basang-basa (sa ulan. literal yan). nalalag ang panga ko. tumindig ang mga balahibo (balahibo lang?). lumipad ang isip ko at nag-imagine ng kung anu-ano. nang dapuan ulit ako ng tamang huwisyo, ang tanging nasabi ko na lang, "lord, patawarin po ninyo ako." hehe.

pagbalik namin sa maynila, nalaman ko ang trivia na devil's mountain pala ang tawag ng mga mountaineer sa bundok na inakyat namin. naisip ko, lahat ba ng umaakyat dun nade-demonyo tulad ko? (--,)

bukod sa trekking experience namin ni dona, madalas ding magtama ang mga paningin namin sa cafeteria. nginingitian nya naman ako at alam kong wala yung halong kahit anong malisya. pero sa tuwing magkaka-tinginan kami, parang gusto kong isigaw, "dona, pwede bang patikim? pramis, di ko lalamugin!" lels.

isa pa sa mga memorable experiences ko yung finals namin sa bio. may bakanteng upuan sa tapat ko at dun sya pumwesto para mag-sort ng test papers. natigilan ako kasi ang bango. first time ko syang nakitang naka-bun ang hairstyle, at syet.. ang puti ng leeg. pinagpawisan ako sa loob ng aircon na kwarto. that time ko nalaman na isa rin pala yun sa mga weaknesses ko -- babaeng maputi ang leeg. @_@

hindi ko makakalimutan si dona. bukod kasi sa talagang artistahin sya, sa kanya ko lubusang naintindihan yung term na maka-mundong pagnanasa. alam mo un? hahaha. at isa pa, dahil kay dona, minsan sa buhay ko, naging ~~devil~~ mountain climber ako at kahit pano, saglit kong naging paboritong subject ang bio. ^_^

tukso: part 2 (unang tagpo)

2011-05-17T01:15:00.000-07:00

unang tapak ko pa lang sa grounds ng unibersidad, alam ko na kaagad na hindi ako makaka-graduate ng hindi nakakatikim ng luto ng diyos. haha. ang daming girls. ang daming temptations. at karamihan sa kanila, nakaka-ano talaga. ano, as in nakaka-tempt. hehe. (.)(.) <= hindi yan boobs, mata ko yan. (--,)

UNANG TAGPO: SI SHYLA AT AKO

itago natin sa pangalang shyla si temptation #1. sya yung unang babaeng naka-ututang dila ko sa klase. bukod sa pareho kaming late nung entrance exam (sa pagkaka-tanda ko sya yun pero ayaw nyang aminin), di ko na gaanong maalala kung pano kami naging close. siguro dahil hindi sya yung tipo ng babaeng pa-demure tulad ng iba.

kung ide-describe ko ang personality nya, isang salita lang ang naiisip kong pwedeng ikabit sa kanya. certified flirt. (dalawang salita pala. hehe. labo no?)

ilan sa mga di ko makakalimutang linya ni shyla nung mga panahong nagbo-bonding kami:

during orientation sa org na napag-tripan naming salihan...

sya: ba't uuwi ka pa sa inyo? sa boarding house ka na lang matulog. tamang-tama, tapusin na natin yung project natin.

ako: di ba end pa ng sem ang submission nun?

sya: oo nga. e july na kaya ngayon....

ako: ah.. sige.

sa loob ng classroom habang hinihintay si prof...

sya: samahan mo naman akong mag-cr. sige na, break naman e.

ako: ako talaga sasama sa 'yo?

sya: oo. dun ka lang naman sa labas di ba? unless gusto mo din akong samahan hanggang sa loob.

ako: ok.

last day bago mag-christmas vacation

sya: anong gusto mong gift this christmas?

ako: cell phone.

sya: ayaw mo ako na lang? mas malambot ang keypad ko.

ako: pwede?

during gen sci class...

sya: kung ide-describe mo ko in one word, ano yung first letter ng word na yun?

ako: F

sya: F? as in fabulous?

ako: F ba yung fabulous? hindi ba P?

sya: shonga! F yun.

ako: ah...

sya: so ano yung F? flirt?

ako: hindi. friendly.

sya: akala ko fuckin' hot.

ako: sabe mo one word...

one time habang nasa bahay ng isang kabarkada

sya: ni minsan ba wala kang naramdamang kahit ano sa kin?

ako: naramdaman na ano?

sya: naramdaman na L.. alam mo na yun...

ako: anong L? L as in love?

sya: L as in... (sabay kagat sa labi nya)

ako: (tumulo ang laway)

madalas kaming mag-overnight ni shyla sa boarding house para gumawa ng projects. sa kanya ko nalaman na naa-arouse pala ako kapag nadidikitan ang binti ko ng binti ng babae. haha. weird. pero sa maniwala kayo't sa hindi, never akong ~~naka-score~~ naka-homerun sa kanya. malandi lang talaga sya pero hindi naman sya whoreta.

in short, maluwalhati ko namang natapos ang unang taon ko sa kolehiyo. pero di na kami naging magka-klase ni shyla nang sumunod na taon dahil nag-transfer sya sa isang eskwelahan sa dasma. ang daming pagkakataon para maaga kaming magka-sala pareho. pero ewan ko... ni kulay nga ng underwear nya di ko tinangkang makita.

noong una, natanong ko din sa sarili ko... di kaya bading ako? pero later on na-realized ko, lalaking-lalaki pala ako. magaling lang talaga akong ~~mag-muscle~~ mag-self control. hehe. @_@

tukso: part 1

2011-05-10T22:26:00.000-07:00

hindi ko alam kung bakit lapitin ako ng tukso. kung tutuusin, hindi ko naman masasabing ang gwapo-gwapo ko. hindi din ako bolero at lalong hindi din naman kagandahan ang katawan ko.

minsan, natanong ko si officemate kung ano ba ang unang naisip nya nung unang beses nya kong nakita. direct to the point ang sagot nya. sex. ewan ko kung seryoso ang sagot na narinig ko o kung ipinanganak lang talaga syang punung-puno ng kalibugan sa katawan.

noong highschool, akala ko normal lang ang isipin at subukan ang sex. laking probinsya ako kaya kung tutuusin, aakalain mo na traditional at conservative ang mga tao. lalo na ang mga kababaihan. nayon eh.

3rd year high school ako noon nang ayain ako ng isang ka-batch na manood ng vhs sa bahay nila. walang halong malisya. pero nung andun na, ayun na. hindi ko inakala na yun pala ang unang pagkakataon na makakakita ako ng boobs ng isang dalaga.

hindi ko masasabing sya ang pinakamaganda, pero in fairness, pinagpala ang harapan nya.

4th year highschool naman ako nang lubusan kong maintindihan ang ibig sabihin ng french kiss. hindi ko sya ka-klase. at lalong hindi ko sya gerlpren. kaibigan sya sa maynila ng isa kong pinsan na dumayo sa amin dahil fiesta. habang ang lahat ng bisita ay abala sa pagkain at pakikipag-huntahan, kami namang dalawa e nasa loob ng cr at abala sa isa't-isa. nang hanapin ako ng lola ko, ang galing ng excuse nya, "tinulungan nya po ako kasi barado po yung banyo."

akala ko dati, mga pranses lang ang pwedeng gumawa ng french kiss. mali pala. kahit pala mga taga-maynila, pume-french kiss din.

ilang linggo bago ang graduation, nagkayayaan ang barkada. ano pa bang aasahan mo sa isang tagpo na ang mga gumaganap ay mga babaeng nakawala sa hawla at mga lalakeng feeling man-enough na? kanya-kanya tungga. kanya-kanyang kapareha. merong nasa tabi ng pool, nasa kwarto, nasa banyo, at meron ding nasa lababo. haha. di ako yan. marunong akong pumili ng magandang pwesto.

malamig ang hangin sa kubo. pero uminit nang hawakan nya ang kamay ko. dere-derecho. mula pisngi, hanggang leeg. mula leeg hanggang dibdib. mula dibdib hanggang pusod. mula pusod hanggang doon. mula doon hanggang dito.

itago natin sya sa pangalang Dina. at tulad ng iba, hindi din kami magka-anu-ano. MU lang. MU as in malaswang understanding. yun ang unang pagkakataon na nalaman kong hindi pala yun kasing-lambot at kasing-bango tulad ng inaakala ko. eeew. haha.

sa kabila ng mga experiences ko, naka-graduate naman ako ng highschool na intact pa rin ang virginity. unbelibabol. hehe. nang pasagutin ako sa class slumbook namin, sa tanong na what is your weakness?, simple lang ang sagot ko: tukso

tanong nung ka-klase ko, "seryoso ka sa sagot mo?"

oo. kasi honest akong tao.

kwentong singkwenta sentimos

2011-05-09T01:52:00.000-07:00

"TOLLGATE! TOLLGATE!" sabi nung mamang driver. "isa na lang aalis na!"

ayokong ma-late sa pupuntahan ko kaya sumakay na 'ko. tang'na, hindi pa ko nakakaupo pinaandar na kaagad yung dyip. syempre hawak naman ako sa handrail para hindi ako sumemplang.

lakad.. lakad.. lingon.. lingon.. huh?!

anak ng patuka, manong! wala na palang uupuan. syet naman..

"sa kanan, sa kanan. sampuan 'yan." sabi nung driver habang pasilip-silip sa salamin.

may katamarang umurong ang mga pasahero para paupuin ako. halatang napilitan lang. kahit na kapiranggot lang ang espasyo, pinilit kong maipasok ang hindi naman kalakihan kong wetpaks.

syet talaga. hirap maging paningit! pinagpawisan ako ng malagkit dahil sa init at sobrang sikip. nangatal ang mga tuhod ko habang pilit kong pinipigilan na tuluyang malaglag sa kinauupuan.

after ilang minuto..

"ma, kanto lang!" sabi nung lalaki sa likod sabay katok sa kisame ng dyip.

baba si kuya.. urong.. urong.. urong.. ayos! at tuluyan ko na ngang naipasok ang kanina pang namamawis kong wetpaks!

ang sarap ng pakiramdam ng nakaupo. kaya naman hindi nakapagtataka na yung mga taong nakaupo na, parang ayaw nang bumaba pa. kumportable eh. karamihan kapit-tuko sa pwesto kapag andun na.

"makikiabot nga po ng bayad." nag-abot ako ng sampung piso sa katabi ko na nag-abot naman sa katabi ng katabi nya na nag-abot naman sa mamang driver.

"tollgate lang ho 'yan, galing terminal." dagdag ko nang binibilang na ni manong driver ang bayad ko.

dedma si manong. hanep, parang 'alang narinig. naghintay ako ng ilang minuto sa sukli kong singkwenta sentimos.

makalipas ang 5 minutes..

"manong tollgate lang ho yung ten pesos kanina. galing terminal ho yun." medyo nilakasan ko na yung boses ko.

napatingin si manong sa salamin. parang nagulat ata sa lakas ng boses ko. napansin ko nakatingin din lahat ng pasahero sa 'kin.

"O! ETONG SUKLI MO! PARA SINGKWENTA LANG..KUNG MAKAHINGI KA NG SUKLI..."

nagulantang ako sa sagot ni manong! nagalit yata. padabog na iniabot yung sukli ko habang bumubulong-bulong.

tuluyan ng uminit ang ulo ko.

"SALAMAT HOOOO!" mas malakas kong sagot sabay lagay ng sukli sa bulsa ng polo ko.

tawanan lahat ng pasahero. di ko alam kung kanino sila natatawa. kay manong driver ba o sa mga sarili nila?

hindi naman ako kuripot at lalong hindi rin ako madamot. sa ganang akin lang, pinaghihirapan ko lahat ng kusing na ginagasta ko. at mahirap kumita ng pera ngayon.

bago ako bumaba ng dyip, umandar na naman ang kaepalan ko. "MANONG, SA SUSUNOD 'WAG PO KAYONG MADUGA. ANG TAMA PONG MAG-SUKLI, MADAMI ANG SUKI. YUN LANG PO!"

tawanan na naman lahat ng pasahero. pati ako.

nakapayong akong naglalakad nang may lumapit na bata sa 'kin na nakaladlad ang kamay.

"kuya, pangkain lang." sabi nung bata.

hindi ko ugaling magbigay ng limos at dededmahin ko na sana nang maalala ko ang singkwenta sentimos na sukli ko.

"o, eto."

akala ko magagalit yung bata dahil singkwenta lang ang ibinigay ko. pero sa halip, napangiti ito. napansin ko na meron s'yang dinukot sa nang-gigitatang nyang bulsa - dalawang bente singko sentimos.

napangiti din ako at patuloy na naglakad palayo.

nang lingunin ko ulit yung batang nanlilimos, nakita ko na may hawak na syang lollipop.

naisip ko malaki pa din pala ang halaga ng ibinigay ko. singkwenta sentimos man, kapag sinamahan mo ng isa pang singkwenta sentimos, ay pwedeng maging isang matamis na kendi... kendi na para sa batang iyon ay pantawid gutom din.

kung anu-ano lang

2011-05-07T00:26:00.003-07:00

1. karamihan sa mga pasaherong nakakasabay ko sa jeep, walang manners. hindi man lang makuhang mag-thank you ‘pag nagpapaabot ng bayad. wala siguro silang GMRC na subject nung elementary.

2. may mga pasahero din na ang samang makatingin. yung parang nanghuhubad. at sa maniwala kayo’t sa hindi, mga babae ang karamihan sa kanila.

3. mas mabilis makatulog ang mga lalake kesa sa mga babae sa jeep. ewan ko kung bakit. bakit nga ba?

4. meron akong nakasabay na lasing sa jeep nung isang araw. ampotah, sa sobrang kalasingan e humiga na sa upuan. ginawa pa ‘kong dantayan.

5. sabi ng kuya ko, ‘wag daw akong matakaw sa babae. baka dumating daw kasi ang panahon na magsawa ako sa babae at lalake naman ang hanapin ko. mas natawa ako sa salitang ginamit nya - matakaw. masyado kasing balahurang pakinggan.

6. nakakita ka na ba ng pasahero sa jeep na nangungalangot in public? meron talagang mga tao na abnormal at garapalan kung mag-withdraw ng kayaman sa kaibuturan ng kanilang mga ilong. tapos biglang ipapahid sa handrail. potah! konsiderasyon naman!

7. speaking of kulangot, naalala ko tuloy yung text joke dati…

anong sabi ng SIPON sa KULANGOT? “manigas ka dyan!”

e, ng UTOT sa TAE? “mauna na ‘ko sa ‘yo ha?”

e, ng TAE sa TAE? “tang-ina, walang TULAKAN. pila-pila lang!”

8. at napag-uusapan na lang din naman ang tae, anong kamay nga ba ang ginagamit na panghugas ng pwet ng mga kaliwete: kanan o kaliwa?

9. teka, bakit napunta sa ganitong usapan ang topic sa entry na ‘to?

10. hindi lahat ng entries kinakailangang may sense at kinapupulutan ng aral. nyahaha! LOLS..

what might have been

2010-03-16T03:12:00.000-07:00

she called last night. she said she's pregnant.

i did not say anything. there was silence.

"sana ikaw na lang," she uttered sobbingly.

"it has already been two years." i answered back unfazed.

there was silence again, but longer this time.

"sorry. i do not intend to bother you. it's just that.."

"i do not really have the time now. i'm sorry." i disrupted.

"please?"

i know she was already crying heavily. she badly needed someone to talk to. there was something inside my chest telling me to console her, assure her that everything's gonna be okay.

"i'm sorry." i said bluntly.

silence rose again.

"i understand." she answered.

i hung up the line. i stared blankly at the ring on my finger. i wondered if she still has the other half. something inside does not feel right, like i had just received a sharp blow. ah, what might have been...

mrt part 2: itlog at iba pang kwento

2009-06-03T02:44:00.000-07:00

lunes ng umaga, rush hour at tulad ng dati, hindi pa rin masingitang-karayom ang pagkakadikit-dikit ng mga tao sa loob ng tren. isa ulit ako sa mga pilit na nakikipagsiksikan sa mga pasaherong naghahabol din ng oras sa trabaho.

out of nowhere, nagsalita bigla si manong na parang construction worker na nasa harapan ko lang.

manong: brod, taas mo ng konti yung bag mo, ang init e.

ako: (dedmatology)

manong: 'brod, yung bag mo kako. mainit.

ako: (medyo nagulat) ako ho ba ang kausap nyo? (sabay silip sa clutch bag na hawak ko)

manong: oo. yung bag mo, mainit. ano bang laman nyan? mapipisa itlog ko sa 'yo e.

wattaf*ck! naalala ko ang pinabaong tanghalian ni mamita sa 'kin. dali-dali kong itinaas ang hawak kong bag at humingi ng paumanhin kay manong.

ako: naku, sorry ho. 'sensya na. (compose pa rin ako pero sa totoo lang, napahiya na ko ng konti.)

lalakeng katabi nung manong (parang construction worker din): baka naluto na yang itlog mo pare. ambaho na e.

manong: gago.

tawanan ang mga nakarinig na pasahero. at tuluyan na nga akong binalot ng kahihiyan na para bang gusto ko ng sumigaw ng "para, bababa na ko!!!"

tanghalian. kinakain ko na yung baon ko nang umepal si officemate, "ang sarap ng itlog!" na-imagine ko si manong at ang naluto n'yang betlog. nawalan ako ng gana. badtrip.

segue: interbyu

nang mag-apply ako sa meralco

interviewer: bakit gusto mong magtrabaho sa isang kumpanya na pinararatangan ng mga tao na sobra-sobra kung maningil ng kuryente?

ako: bakit, hindi ba?

interviewer: (tumulo ang sipon)

ako naman ang interviewer dito. ang iniinterview ko, isang 19-year old na babae na nag-aapply bilang production crew.

ako: good morning.

aplikante: gud morning din, sir. (uy, ang lambing)

ako: sinong nag-refer sa 'yo dito? (habang hinahanap sa bio-data ang pangalan ng nag-refer sa kanya)

aplikante: .... (ang tagal sumagot)

ako: ... (napansin ko na matagal sumagot yung aplikante. ni-rephrase ko yung tanong) may nag-refer ba sa 'yo dito?

aplikante: ... ano po yung repeyr?

ako: (nosebleed)

ako ulit ang nag-iinterview. ang interviewee, isang college graduate. (di ko lang maalala yung position na ina-applyan)

ako: good morning, sir. (tapos nagpakilala ako)

aplikante: good morning too, sir.

ako: so, how do you want me to call you?

aplikante: nandyan po yung cellphone number ko. (sabay turo sa hawak kong resume)

ako: (nawala ako ng konti sa huwisyo) no, sir. i mean paano nyo po gustong tawagin ko kayo?

aplikante: (ang bilis sumagot) ah, nandyan na din po yung landline ko.

ako: (tuluyan ng nawala sa tamang katinuan)

ako: tell me, anong katangian ang meron ka na wala sa ibang aplikante?

aplikante (ito din yung 19-year old na babae na nag-aapply as production crew): asset po ba?

ako: parang ganun na nga.

aplikante: hindi po ba obvious? (habang mas iniliyad pa ng maigi ang dibdib)

ako: (naglaway. ahahahaha)

isang tasang pansit canton

2009-05-24T18:21:00.000-07:00

halagang siyam na piso,
may mapagsasaluhan na tayo.
pakukuluan, saka hahanguin,
pagkatapos ihahain.
naghihintay
limang bungangang bubusugin
aamuyin sabay dampot ng kanin
uunti-untiin nang lahat makakain
kung di pa sapat...
lumagok ng dalawang basong tubig,
pasalamat ka't didighay ka rin.

gitara

2009-05-07T02:24:00.000-07:00

four years ago...

hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote ko noon at naisipan kong mag-aral tumugtog ng gitara. ang gusto ko lang naman talaga e mapalapit sa’yo. sabi mo kasi okay sa'yo yung mga marunong tumugtog ng gitara. kaya ayun, kahit wala akong hilig sa musika pinilit ko pa ring matuto para sa’yo.

after ilang months natuto din ako. pinag-aralan kong tugtugin yung mga favorite songs mo. nung isang beses nga na nag-jamming tayo, ako yung naggi-gitara tapos ikaw yung kumakanta. at anak ng tinola... sumablay ako! nakalimutan ko yung susunod na kwerdas dahil sa sobrang kaba.

bigla mong hinawakan ang kamay ko at tinulungan akong itipa yung susunod na chord. hindi na ako nakapagsalita at napatungo na lamang sa sobrang kahihiyan. pero kahit napahiya ako sa'yo masaya pa rin ako. yun kasi ang unang pagkakataon na hinawakan mo ang kamay ko.

kapag break time madalas tayong nagkikita sa utmt sa loob ng university. doon ka madalas nagpapalipas ng oras noon kasama ang mga kaibigan mo. pagkatapos kong kumain, doon na rin agad ako dumidiretso. nakikitambay pero hindi naman tayo nagkikibuan. nakakatawa pero kahit hindi mo ako kinakausap, kuntento na ako na mapagmasdan ka habang kumakanta kasabay ng romantikong musika ng iyong gitara.

noon, naisip ko na sana ako na lang ang naging gitara. madalas mong kasama, madalas mong ka-jamming, at madalas mong nabibigyan ng atensyon at pag-aalaga.

happy ending pa rin naman kahit hindi naging tayo. next month ikakasal ka na. at masaya ako para sa'yo. magkakaron ka na ng sarili mong pamilya. at tulad din ng sinabi sa commercial ng mcdo, anu't ano pa man, ikaw pa rin ang first love ko.

hindi man ako ang naging iyong gitara, para sa kin ikaw pa rin ang aking matamis na musika.

Interesting Conversation

2009-03-10T18:46:00.000-07:00

An Atheist Professor of Philosophy speaks to his class on the problem science has with GOD, the ALMIGHTY.

He asks one of his new Christian students to stand and...

Professor : You are a Christian, aren't you, son?
Student : Yes, sir.
Professor : So you believe in GOD?
Student : Absolutely, sir.
Professor : Is GOD good?
Student : Sure.
Professor : Is GOD ALL-POWERFUL?
Student : Yes.
Professor : My brother died of cancer even though he prayed to GOD to heal him. Most of us would attempt to help others who are ill. But GOD didn't. How is this GOD good then? Hmm?

(Student is silent.)

Professor : You can't answer, can you? Let's start again, young fella. Is GOD good?
Student : Yes.
Professor : Is Satan good?
Student : No.
Professor : Where does Satan come from?
Student : From... GOD...
Professor : That's right. Tell me son, is there evil in this World?
Student : Yes.
Professor : Evil is everywhere, isn't it ? And GOD did make everything. Correct?
Student : Yes.
Professor : So who created evil?

(Student does not answer.)

Professor : Is there Sickness? Immorality? Hatred? Ugliness? All these terrible things exist in the World, don't they?
Student : Yes, sir.
Professor : So, who created them?

(Student has no answer.)

Professor : Science says you have five senses you use to identify and observe the world around you. Tell me, son... Have you ever seen GOD?
Student : No, sir.
Professor : Tell us if you have ever heard your GOD?
Student : No , sir.
Professor : Have you ever felt your GOD, tasted your GOD, smelt your GOD? Have you ever had any sensory perception of GOD for that matter?
Student : No, sir. I'm afraid I haven't.
Professor : Yet you still believe in HIM?
Student : Yes.
Professor : According to Empirical, Testable, Demonstrable Protocol, Science says your GOD doesn't exist. What do you say to that, son?
Student : Nothing. I only have my Faith.
Professor : Yes, Faith. And that is the problem science has.
Student : Professor, is there such a thing as Heat?
Professor : Yes.
Student : And is there such a thing as Cold?
Professor : Yes.
Student : No sir. There isn't.

(The Lecture Theatre becomes very quiet with this turn of events.)

Student : Sir, you can have Lots of Heat, even More Heat, Superheat, Mega Heat, White Heat,
a Little Heat or No Heat. But we don't have anything called Cold. We can hit 458 Degrees below Zero which is No Heat, but we can't go any further after that. There is no such thing as Cold. Cold is only a word we use to describe the absence of Heat. We cannot measure Cold. Heat is energy. Cold is not the opposite of Heat, sir, just the absence of it.

(There is Pin-Drop Silence in the Lecture Theater.)

Student : What about Darkness, Professor? Is there such a thing as Darkness?
Professor : Yes. What is Night if there isn't Darkness?
Student : You're wrong again, sir. Darkness is the Absence of Something. You can have Low Light, Normal Light, Bright Light, Flashing Light... But if you have No Light constantly, you have nothing and it's called Darkness, isn't it? In reality, Darkness isn't. If it is, were you would be able to make Darkness Darker, wouldn't you?
Professor : So what is the point you are making, young man?
Student : Sir, my point is your philosophical premise is flawed.
Professor : Flawed? Can you explain how?
Student : Sir, you are working on the Premise of Duality. You argue there is Life and then there is Death, a Good GOD and a Bad GOD. You are viewing the concept of GOD as something finite, something we can measure. Sir, Science can't even explain a Thought. It uses Electricity and Magnetism, but has never seen, much less fully understood either one. To view Death as the Opposite of Life is to be ignorant of the fact that Death cannot exist as a Substantive Thing. Death is Not the Opposite of Life: just the Absence of it. Now tell me, Professor, do you teach your students that they evolved from a monkey?
Professor : If you are referring to the Natural Evolutionary Process, yes, of course, I do.
Student : Have you ever observed Evolution with your own eyes, sir?

(The Professor shakes his head with a smile, beginning to realize where the argument is going.)

Student : Since no one has ever observed the Process of Evolution at work and cannot even prove that this process is an on-going endeavor, are you not teaching your opinion, sir? Are you not a scientist but a preacher?

(The class is in uproar.)

Student : Is there anyone in the class who has ever seen the Professor's brain?

(The class breaks out into laughter.)

Student : Is there anyone here who has ever heard the Professor's brain, felt it, touched or smelt it? No one appears to have done so. So, according to the Established Rules of Empirical, Stable, Demonstrable Protocol, Science says that you have no brain, sir. With all due respect, sir, how do we then trust your lectures, sir?

(The room is silent. The Professor stares at the student, his face unfathomable.)

Professor : I guess you'll have to take them on Faith, son.
Student : That is it sir... The Link between Man & GOD is FAITH. That is all that keeps things moving and alive.

It turned out later that the student is Albert Einstein.

ang taga-silbing gumigiling

2009-02-12T01:56:00.000-08:00

pa-simple ko syang pinagmasdan habang inaayos ang tape recorder. makinis, tsinita, balingkinitan ang katawan, at may katangkaran para sa isang babae. ni walang bakas ng pag-aalinlangan o kaba sa mukha niya.

"tumatakbo ang metro ko. magtititigan lang ba tayo dito?"

tumango ako at nagsimula na nga ang kwento.

wala akong kinagisnang magulang. namatay daw si inay sa panganganak sa akin. hindi ko din kilala ang tatay ko. iniwan nya kami nung magda-dalwang buwan pa lang ako sa sinapupunan ng aking ina.

lumaki ako sa ampunan matapos akong isilang, pero tumakas din ako nung ako'y anim na taong gulang na. nagpalaboy-laboy sa kalye hanggang sa makilala ko si manong, ang matandang may-ari ng isang malaking tindahan ng tinapay sa recto.

sa edad na pito, nagbenta ako ng dyaryo, yosi, at kendi sa avenida. dahil sa isang programa ng gobyerno para sa mga katulad kong palaboy, nakapag-aral ako ng elementarya sa isang pampublikong paaralan. nag-aaral sa umaga, nagtratrabaho sa hapon at gabi.

nakatapos ako sa tulong din ni manong. binibigyan nya 'ko ng pera kapalit ng serbisyong ibinibigay ko sa kanya sa kanyang tindahan, ang pera na siyang ginamit ko para makapag-patuloy ng pag-aaral.

disa-sais anyos ako noon at gagradweyt na sa hayskul nang maaksidente si manong. nasagasaan sya ng isang kotse na pag-aari daw ng isang pamilyang intsik. namatay si manong makaraan ang ilang araw na pagka-coma sa ospital.

ang kamatayan ng nag-iisang taong tumutulong sa akin ay naging kahulugan din ng kamatayan ng aking pangarap na makapagtapos. nahinto ako sa pag-aaral at nawalan ng trabaho nang ibenta ng mga anak ni manong ang tindahan. bumalik ako sa pagiging palaboy.

hindi ko alam kung ang pangyayaring ito ba'y hulog ng langit o isang kamalasan.

hindi ako nakapagtapos ng hayskul at naging isang taga-silbi ng pagkain sa isang club sa ermita. ito ang naging trabaho ko sa loob ng isang buwan sa club na iyon. dito ko nakilala si cindy, ang babaeng puta. halos pareho kami ng talambuhay - walang magulang, sa lansangan ginasta ang pagkabata, at ginamit ng mga taong hayok sa laman kapalit ang kapirasong tulong para sa ikatutupad ng aming pangarap – mga taong katulad ni manong.

nang makilala ko si cindy, alam ko na hindi lamang sa talambuhay kami magkakapareho.

bente anyos na ako ngayon at nagtratrabaho pa din sa club sa ermita, ngunit hindi na bilang isang taga-silbi ng pagkain kundi bilang taga-silbi ng panandaliang aliw, taga-silbi ng buhay na laman.

ni hindi ko na mabilang kung ilang lalaki na ang napagsilbihan ko. pareho na nga kami ni cindy, isa na rin akong puta. isang puta na nabubuhay sa ilaw ng mga bumbilya sa club. isang puta na nakalimutan na kung paano mangarap.

ako si nena, mas kilala bilang ang taga-silbing gumigiling.

it's a small world after all

2009-01-05T23:21:00.000-08:00

hindi naging maganda ang paghihiwalay namin ni ex. kung sa bagay, kelan nga naman ba gumanda ang istorya ng hiwalayan?

maganda si ex. sexy. campus figure nung college days. at one of the faces-to-look-at-everyday sa company kung saan ko sya nakilala. in short, gf material. naging kami for eight months. matapos yan ng isang taong pagliligawan. 'langya, mas matagal ko pa syang sinuyo kesa sa panahong naging kami.

masasabi kong hindi ordinaryong babae si ex. hiwalay na ang mga magulang nya. ang daddy nya may bago ng pamilya. samantalang ang mommy nya naman nasa ibang bansa, nagta-trabaho. kaya bilang panganay sa kanilang apat na magkakapatid, sya ang ate, tatay at nanay sa kanila.

maraming ups and downs nang maging kami. nandyan ang mga moments ng lambingan tapos awayan, at hindi mabilang na suyuan pagkatapos ng dedmahan. parang roller coaster ride. pero masasabi kong pareho kaming masaya. "weird," ika nga ni jo.

kung gaano karaming beses na nasabi ko sa kanyang "i'm sorry. i am not a perfect boyfriend. but i'm trying to be." ganun din karaming beses syang sumagot ng "please don't. because i am not a perfect girlfriend either."

things never went complicated between the two of us. pero sabi nga, if things cannot go wrong, then it will go badly.

one day, we had an argument. ayoko ng gusto nya at gusto nya ng ayoko. a week passed and we both kept our false tranquility. it was just a simple misunderstanding. well, at least for me. our friends say it's vanity. and i realized it was. but the realization was too late.

~~most~~ women, are by nature, weak. kelangan nya daw ng kausap that time. someone to cry on. someone to soothe her, console her. and so one of the devil's apostles ascended from hell to do the job.

she went out with her sick-fuckin'-shit, tight-ass, shoulder-rubber boss. (of course i'm not overdressing the description. *sigh* it's a known fact in the company na lahat ng mga naging staff nun, dumaan sa mga kamay nya.) akala ko iba si ex. the boss was 42, married (pero hiwalay sa asawa) at may tatlong anak. yung panganay was already at college. pero sabi nga, ang lalaking matulis, mananatiling matulis. fuck. and so they went out together. and they made out.

i am not stupid to not know. at hindi rin ako bato para hindi makaramdam ng kahit ano. as in tang'na. tumagos sa buto. low blow eh. i quit my job kahit na alam kong i'll be losing a lot in that decision. (i am already at the losing end in any way, so why bother?)

we talked of course before we parted. she plead her guilt. and i rest my case. she said sorry. i turned my back and walked away. i told you i am not stupid. i never asked her why.

more than a year had passed. i found a new job and never heard anything from her since then. but i had been receiving messages from some friends and former officemates. nakikiusyoso. yung iba nakikiramay. hahaha. they'd been seeing my ex and her boss going out. "perhaps they really love each other. let's give them the repose they both deserve," was always my invariable response.

more than a year had passed. maraming nangyari. maraming nagbago. pero sabi nga sa isang kanta, "our roads are gonna cross again... somewhere down the road..." God, indeed, likes to watch. Sometimes, it makes me wonder if He really is a prankster.

december 27, 2008. i was in a resort in batangas and enjoying the year-end vacation. i was about to have my dinner in one of the grills there when i saw her.

of course, i couldn't believe at first. i thought someone's playing another practical joke on me. but it was really her. she was alone, sipping a tea and enjoying herself with a plate of baklava. that was her favorite. she never really changed.

i realized it wasn't a joke by any means. just small world.

my eyes told me she's still pretty and her form did not change a bit. i approached her and, as expected, she was ~~surprised~~ taken aback to see me. her face turned pale as if a vampire just sucked all her blood.

i said hi. a fair, plain greeting to start out a conversation with an ex-lover. hehe. we shared table and so everything went on. kamustahan. kwentuhan. but we never talked about us. the encounter was formal and sometimes blank, yet ironically, in some ways soothing.

we slept together and that night wasn't futile nor prosaic. she asked me if i missed her. i said never, not a single time. she just leaned over and smiled.

they say all women are weak, vulnerable. if not, at least she is.

parang kayo, pero hindi

2008-11-24T18:26:00.000-08:00

SHy asked me yesterday to post this one. sabi ko ayoko. pero dahil sa libreng brownies, 'eto na. *wink*

she is a 24-year old copywriter. he is an architect. they met and became lovers in college. they broke up last year but remained to be "friends." they send sweet text messages and he calls her often to make sure she's okay. they still date. they still have sex. they don't see anyone else. it is obvious that they still love each other but when asked about their situation, she doesn't know the real score. even her friends are in the dark. "parang sila, pero hindi."

she works in a telecom. he is reviewing for the board. they are in the same barkada. they talk on the phone till 4 am. he gives her chocolates, flowers and cds even when there is no occasion. their friends are suspecting something. bakit sila nagsosolo kapag may overnight inuman? why does he hold her close on the dance floor? bakit sila magkaholding hands lagi? sila kaya? "he hasn't admitted anything," she rants. "but i let him hug and kiss me. parang kami, pero hindi."

they work together in an ad agency. after office, they would watch movie, have dinner and stroll at glorietta. she gave him harry potter books for his birthday in exchange for posing as her boyfriend to make an ex jealous. they made out during the company outing in subic and never talked about it. he said "i love you" once but she wasn't sure if she heard him correctly because they were both drunk then. but one thing she is sure of is her feelings for him. she likes him. and she's assuming that with what he's doing to her and with her, he likes her, too. there's just one hitch: he has a girlfriend!

she is a 28-year-old virgin. he's a 35-year-old bachelor. both mountaineers, they became close during their climbs. after a few dates in posh restaurants, he brings her to his condo where they would make out. they have been doing this for months. she wants to believe that "sila na" but then she's not really sure about it. "we don't talk about it but it doesn't really matter," she'd tell her friends. "what's important is i am enjoying this -- whatever it is."

the "parang kayo, pero hindi" stage. others call it mu or mutual understanding. pseudo-relationships. pseudo- boyfriends. flings. almost like a relationship, but not quite. it is a phase where the persons involved are more than friends, but not quite lovers. puwedeng may verbal agreement, puwedeng wala. one or both of you may have admitted your feelings, possible ding hindi. you just let your gestures do the talking for you. walang pormal na ligawan na nangyari. hindi kayo mag-dyowa. pero sa kilos niyo, sa mga sinasabi niyo, parang kayo, pero hindi. this kind of "relationship" can happen at different stages for different reasons. it can happen after a break-up. you still love each other, and you want to be with each other but you broke up for a reason. and for reasons that you alone know, ayaw niyo na muna magkabalikan.

it can also happen before a relationship, iyong pareho kayong nakikiramdam. possible din na ayaw niyo munang mag-seryoso kaya kunwa-kunwarian lang muna. testing lang. puwede ring hindi puwedeng maging kayo kasi isa sa inyo -- usually the guy -- may ka-relasyon na. kaya habang hindi pa siya nakikipag-break doon sa girl (sabi niya makikipag-break siya soon pero di naman niya ginagawa), wala muna kayong relasyon para nga naman hindi siya nangagaliwa kasi "hindi naman kayo."

this pseudo-relationship stage, for a time, can be fun. lalo na kung naghahanap ka lang naman ng "kalaro." pero huwag ka lang mag-e-expect na may patutunguhan kayo kasi wala talagang kasiguraduhan.

so bakit ang daming nagse-settle sa ganitong set up ganoong hindi naman sigurado kung may patutunguhan?

iba't ibang dahilan. puwedeng for fun lang. puwedeng "buti na iyan kesa wala" or puwede na iyang "pantawid-gutom." meaning, habang wala pa iyong the real thing, doon muna sa kunwa-kunwarian. for those who are not in a serious relationship, they would think that pseudo-relationship is better than no relationship at all. it would be fun, if all you are after for is that "kilig" feeling.

aminado naman ako na once upon a time, may mga pseudo-relationships din ako. no commitments involved. for the simplest reason that they couldn't commit, because they were either committed to someone else, or that they weren't ready to commit. my rationalization, "okay na iyun, kesa wala." ang habol ko lang naman, iyong kilig feeling. iyong merong nagtatanong kung kumusta araw ko. iyong merong ka-cuddle sa beach outing. iyong kapag tumunog ang cellphone, mapapangiti na ako dahil alam kong galing sa kanya ang message. iyong merong laging kasama. habang wala pa ang the real thing, puwede na itong pagtiyagaan. but then i learned that although it was only a pseudo-relationship, the emotions were real. and usually, in this kind of set up, ang babae lagi ang lugi.

una, you can't ask him to commit. since it's not really a relationship, you can't demand commitment from your partner. ano ba kayo? may K ka nga ba magpasundo ng hatinggabi? you will always be uncertain about your role in his life. you can't expect him to be always there with you. and if you feel jealous of the other girls, you just have to keep it to yourself. ano ka ba niya para magselos?

pangalawa, what if you fall deeply in love with him? you can't be sure if he feels the same way. baka nag-a-assume ka lang na mahal ka rin niya. even if you are dying to tell him you love him, you can't. because you're not sure if he'll like it. baka mapahiya ka lang. this stage will always make you wonder where you are in the relationship. or if there is a relationship at all.

pangatlo, what if you become attached too much? what if you have invested all your emotions and this man hasn't? what if you remain faithful to him, not entertaining other guys, only to find out that he is seeing other girls? isa pang downside ng pseudo-relationships, it is fleeting. when a disagreement sets in, or when one of you gets cold, then that would be the end of it. unlike in a serious relationship, hindi mo alam kung saan ka lulugar sa isang pseudo-relationship. wala kang pinanghahawakan. kasi sa pseudo-relationship, there is no "us." meron lang "you and me," hindi "us."

buti sana kung pseudo-pain din lang ang mararanasan mo. kaso, hindi eh. real pain. and usually, kahit tapos na ang pseudo-relationship, hindi mo maiwasan umasang one day, may karugtong pa rin iyon. and you will be miserable, hoping to bring back what you used to have, only to find out eventually that the guy is in another pseudo-relationship with somebody else. ang hirap, ano? you agreed to this kind of set up for fun and then you'd end up hurting yourself in the process.

pero puwede naman maiwasan ang pain eh. puwede naman na hindi mo muna isipin ang future and just enjoy the feeling, without thinking of the consequences. but if you are certain that you are going to hurt yourself in the process, kailangan mo mamili. you can be happy and live the moment without worrying what would happen next. or you can stop settling with pseudo-relationships and wait for the real thing.

when i was younger and in a pseudo-relationship with an unavailable someone, a friend told me, "sige, kung ayaw mong magpapigil, bahala ka. magpakasaya ka. pero huwag kang iiyak-iyak pagkatapos, dahil tatadyakan kita."

ang bottom line lang naman, kung magpapasaya sa iyo, gawin mo. ihanda mo lang ang sarili mo sa consequence. dahil ang "parang kayo pero hindi" stage ay bihirang nagiging totoo. usually, hanggang doon lang siya ...almost, but not quite.

bwiset

2008-11-17T21:52:00.000-08:00

hindi pa nakakalusot ang ~~inimbento~~ kong dokumento sa bwakananginang yearly budget presentation kaya bago ko ituloy ang kwentong medyo nabitin, may isi-share muna akong nakaka-bwiset na experience sa bus.

scenario 1: papasok

medyo tinanghali ako ng gising kahapon kaya inabot ako ng rush hour sa kalsada papasok ng opisina. medyo ma-traffic dahil ginagawa yung extension ng mrt to monumento. ok lang sana dahil air-con naman yung bus. ang kaso lang yung gag*ng lalakeng pasaherong nakaupo sa may unahan ko e hanep maka-recline ng upuan. eh pucha, naiipit na yung paa ko.

hindi na ko nakatiis. kinalabit ko yung lalake, "excuse brod, pakiayos yung upuan mo. naiipit yung tuhod ko eh."

dedma. hindi ata ako narinig.

kinalabit ko ulit. "brod, yung upuan mo pakiayos. ok lang? masakit sa tuhod eh."

lumingon yung timawang pasahero, "di na 'to nababalik eh." sabay balik ng earphone sa tenga niyang malibag.

ay putang-inang nilalang sa mundong ibabaw, biglang umabot sa boiling point ang dugo kong medyo nagsisimula nang mainip sa traffic.

tumayo ako sa upuan at tumapat dun sa gag*ng pasahero.

"pare, yung upuan mo kanina matino yan. ikaw lang ang hinde. naiipit na yung tuhod ko, pwedeng paki-ayos? oa kang maka-recline eh. feeling mo eroplano 'to."

poof!

isa-isang naglitawan ang ulo ng mga usyosero. nagulantang ata. si gag*ng pasahero wala nang nagawa kundi ayusin yung upuan nya.

nag-thank you naman ako bago ako bumalik sa pwesto ko.

yung ibang pasahero pa-simpleng tinanggal din ang pagkaka-recline ng kinauupuan nila. natakot ata.

scenario 2: pauwi

kahapon pa rin nang pauwi na ko galing office, may mga sumakay na pasahero paghinto ng sinasakyan kong bus sa may cubao. yung isa, sa may tabi ko umupo, babae.

pagkaupong-pagkaupo ni ate, naamoy ko kaagad ang kanyang nakapaninindig balahibo at nakangangatal ng lamang halimuyak. alam mo yung tawag sa likidong nasa loob ng tenga? yung parang alaska condensada na sabi ng nanay mo e makukuha mo pag di ka naglinis ng tenga after mong maligo? ganun na ganun yung amoy ni ate. naman...

anak ng lugang masarap ipalaman sa tinapay. buti na lang ordinary bus yung sinasakyan namin. kung nagkataon na air-con yun, malamang na-comatose na 'ko. gusto ko sanang hiritan si ate at itanong kung ano ang pabango nya, kaso naisip ko sayang lang ang laway ko dahil hindi naman sya babango kahit anong pang-aalipusta pa ang gawin ko. at isa pa, nakikiamoy lang ako kaya wala akong karapatang magreklamo.

ayokong tumayo sa bus kaya tiniis ko na lang yung isang oras at kalahating byahe na magkatabi kami. badtrip.

pagdating ko sa bahay, para akong naka-rugby. in short, lutang. kaninang lunch, kinuwento ko sa mga ka-officemate ko yung pamatay na scent ni ate. pagkatapos ng kwento, halos isumpa ako ng mga kasama ko dito. sabi ko parang sony yung amoy ni ate, "like no other."

fellation

2008-11-12T23:19:00.000-08:00

in layman's term, blowjob. kung wholesome ka at medyo naasiwa ka sa salitang yan, mas ok siguro kung hindi mo na itutuloy ang pagbabasa. ito ang topic ngayon. ~~medyo~~ blatant pero susubukan kong ikwento sa paraang alam kong hindi bastos.

dalawa lang kaming nag-extend sa office kagabi dahil pareho kaming naka-leave nung nakaraang tuesday. kung tutuusin, hindi pa naman talaga due for submission yung bwitet na budget presentation materials. ang kaso lang, on leave ako sa makalawa kaya kahit tinatamaan ako ng katamaran kagabi, kelangan kong mag-OT.

sa dinami-dami ng pinag-usapan namin para hindi kami maburyong pareho, biglang napunta sa sex at blowjob ang topic. oo, sex at blowjob. konti lang naman ang hiya naming pareho sa katawan kaya kahit lalaki ako at babae sya, walang kaso.

"alam mo hindi pa ko kukunin ni Lord dahil hindi ko pa nararanasan yan." hirit ng hitad kong ka-opisina habang nagfi-file ng sandamakmak na 201 records.

"alin, ang ma-oral o ang makapag-oral?" natatawa kong sagot.

"pareho."

"e di i-oral mo ang sarili mo. try mo." abot hanggang tenga ang ngiti ko.

"gago. ano ako, giraffe? hindi ko kaya yon."

tawanan kaming pareho.

"wag ka ngang plastik, dalawa na nga lang tayo dito sinungaling ka pa. hindi pa raw nae-experience... utot mo."

"gago ka talaga. anong palagay mo sa kin hindi na virgin? excuse me."

"oo."

"hayup."

"hindi mo pa talaga nararanasan yun? wehhh... bawal ang sinungaling, liars go to hell."

"hay, nako. wala pa kong experience, ok?"

"kawawa ka naman pala."

"nagsalita. bakit ikaw?"

"kawawa din."

tawanan na naman kaming pareho.

medyo tumahimik saglit tapos humirit ulit si officemate.

"gusto mo gawin natin?"

"wag kang magbiro, mabilis akong maniwala."

"mukha ba kong nagbibiro?"

itutuloy... (tatapusin ko lang 'tong presentation)

magkano ka ba?

2008-11-05T16:29:00.000-08:00

look at the list below and see how many of these things have you done already. every item has its equivalent amount. you have to add them up along the way.

the smaller the total, the better... ^_^

1. had sex: P30.00
2. smoked: P100.00
3. drank alcohol: P100.00
4. went skinny dipping: P20.00
5. kissed someone of the opposite sex: P90.00
6. kissed someone of the same sex: P10.00
7. cheated on a test: P10.00
8. fell asleep in class: P10.00
9. been expelled: P10.00
10. been in a fist fight: P40.00
11. given oral: P60.00
12. got oral: P60.00
13. prank called the police: P10.00
14. stole something: P10.00
15. done drugs: P20.00
16. dyed your hair: P50.00
17. done something sexually with someone older (like a few years): P20.00.
18. courted someone OVER 18 (if your under 18): P50.00
19. ate a whole bag of oreos: P60.00
20. cried yourself to sleep: P10.00
21. said you love someone but didnt mean it: P95.00
22. been in love: P90.00
23. got caught doing something that you shouldn't have been doing: P80.00
24. went streaking: P5.00
25. got arrested: P10.00
26. cuddled: P95.00
27. peed in the pool: P5.00
28. played spin the bottle: P30.00
29. done something you regret: P70.00

credit goes to fatCHE of pinoypsp

nosebleed

2008-10-19T18:28:00.000-07:00

parang nawala ako sa tamang huwisyo nang mabasa ko 'to. letter 'to para sa isa kong officemate na nanggaling sa isang agent ng company. nosebleed kami pareho.

dear ma'am;

sorry for my being misdemeanor. i was quite a bit surprise upon learning, you were get offended by my frantic zest only happened when you first appeared. however though, i went go beyond my expectations as if we were "close" like earlier you mentioned. and not to mention that we goes in the same company. still, i couldn't find how to please you for the matter of being FORGIVEN. i honestly ask your attention to please have your heart forgiving this man i am.

here's where the story ends. am wearing of Big Sorry, hope it fits me. never again to engage in this kind of mess. again, SORRY ma'am.

this guy is inlove with you, pare...

2008-10-07T16:59:00.000-07:00

unang beses pa lang kitang nakita tinamaan na ako sa ‘yo. walastik may chuvachuchu kaagad. parang lucky me pansit canton. instant! kaya naman hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa. nilapitan agad kita sabay banat ng “hi, miss. naniniwala ka ba sa love at first sight?” hindi mo naman ako sinoplak. in fact, napangiti pa nga kita.

dahil less than one percent lang naman ang katorpehan ko sa katawan, walang araw na lumipas na hindi kita hinatiran ng merienda with matching roses pa. nung minsang magkita tayo sa swiping terminal sabi mo sa ‘kin napaka-thoughtful ko. uy! kahit hindi ako kumakain ng gulay na hinaluan ng knorr ginisa flavor mix, biglang napuno ng kulay ang black and white kong mundo. daig ko pa ang nanalo sa lotto.

bigla akong na-inspire. lalong lumakas ang loob ko na para bang nakakain ako ng isang libo’t isang balot. napa-i love you tuloy ako dahil sa sobrang pagka-carried away. ahahahay. ano ba yan? ako nga ba’y inlab at puso ko’y tuluyan mo ng nabihag? (siyet. ako ba ito?)

mr. kupido ako nama’y tulungan mo
bakit di panain ang kanyang damdamin
at nang ako ay mapansin.
mr. kupido sa kanya’y dead na dead ako
wag mo ng tagalan
ang paghihirap ng puso ko.

o, prinsesa ng buhay ko kailan ko kaya makakamit ang matamis mong oo?

ang mga putang-inang holdaper

2008-09-25T20:26:00.000-07:00

paumanhin. hindi ko mapigilang magmura. first time kong maholdap. at first time ko ding mag-celebrate ng birthday sa loob ng ospital. anim na tahi ang ginawa ng doktor para maisarado ang mahabang hiwa ng lanceta sa kaliwang braso ko. putang-ina. masakit...

"HOLDAP 'TO! WALANG PAPALAG!" sabi ng lalaking katapat ko habang binabaybay ng fx na sinasakyan namin ang kahabaan ng rizal avenue mga bandang alas-onse kagabi.

"PARE, ALALAYAN MO YANG DRAYBER! BUTASIN MO ANG KATAWAN PAG PUMALAG!" sabi ng lalaki sa kasama nyang holdaper na nakapwesto sa harapan.

walang nagreact. tahimik lang ang lahat. nakikiramdam. umasa ako na may sisigaw ng "wow mali!" pero walang ganun. walang camera. holdap nga ang putang-ina.

"diyos ko, parang awa nyo na. wag naman ho o." mangiyak-ngiyak na nagmamakaawa yung isang babaeng pasahero habang pilit na kinukuha ng isa pang holdaper ang tangan niyang bag.

sa puntong iyon, nakatutok na sa 'kin ang mahabang lanceta ng lalakeng nasa harapan ko. at naramdaman kong umakyat ang lahat ng dugo sa ulo ko nang maisip ko isa-isa ang mga nasa loob ng dala kong backpack - n73, psp, mga importanteng CDs at yung portable hard disk na dugo at pawis ko ang mga datos na laman.

"akin na yang bag mo!" sabi ng lalaking nag-declare ng holdap at akmang sasaksakin ako.

"grabe naman kayo manong, ang hirap na nga ng buhay mangho-holdap pa kayo." pakiramdam ko naihi na ako sa sobrang kaba.

"gago, kaya nga kami nanghoholdap e." sabat nung lalaking nasa unahan.

"sinabing akin na yang bago mo eh!" sigaw nung holdaper sa 'kin. "baka gusto mong butasin ko yang leeg mo!"

"wala namang laman 'to manong e. itong wallet ko na lang." parang nakikipag-tawaran pa ko.

"putang-ina! ang tigas mo ah!"

"putang-ina nyo rin manong! nangho-holdap ka na nga lang mangmumura ka pa."

"gago ka pala eh! pare, tutuluyan ko na 'to!"

sumabat yung driver. "boy, ibigay mo na. baka mapano ka pa."

napaisip ako. masyado pang maaga para mamatay ako. marami pa akong gustong gawin. hindi pa natutupad ang pangarap kong makita ang statue of liberty at magpa-picture sa tabi nito. hindi ko pa nalilibot ang buong pilipinas. hindi ko pa nababawian yung abusado kong kasama sa opisina. at higit sa lahat, hindi pa ko nakakagawa ng magiging tagapagmana ko. putang-ina. hindi pa ko pwedeng mamatay.

nasa loob din ng bag ko yung mahabang screw driver na hiniram ko sa computer technician namin sa office. ayoko pang mamatay pero ayoko din namang ibigay ang mga bagay na pinaghirapan ko ng ganun-ganun na lang.

tatlo ang mga putang-inang holdaper. isa sa unahan katabi ng driver, isa sa gitna at nakakatutok din ang hawak na lanceta sa dalawang babaeng pasahero, at yung pangatlo na nagdeclare ng holdap, nasa harapan ko katabi ang isa pang lalaking pasahero.

nagkatinginan kami ng katapat kong pasahero. hindi ko alam kung pano nangyari pero parang nagkaintindihan kami kung anong pwedeng gawin.

"ito na lang wallet ko manong. mahigit tatlong libo din ang laman nito." binuksan ko yung bag ko at inabot ang wallet sa holdaper.

hindi na ako nag-atubili pa nang malingat ang hayup na holdaper sa wallet na ibinigay ko. isang sipa sa mukha sabay bunot ng screw driver na nasa loob ng bag ko at isinaksak sa likod ng holdaper na nasa gitna. dumaplis. pero nakita kong dumugo ang likod ng gago.

sumadsad ang fx sa bangketa. rambulan sa loob. sigawan. murahan. masyadong mabilis ang mga naging pangyayari. naramdaman ko na lang na masakit at dumudugo na ang kaliwang braso ko.

nagkagulo. nagpanic ang lahat. pati ang mga holdaper. lumapit ang mga usisero, tambay at pangkaraniwang tao sa sumadsad na fx. "holdap! holdap!" sigaw nung driver.

nagsitakbuhan ang tatlong holdaper. may mangilan-ngilang humabol pero hindi na inabutan ang mga kumag.

makalipas ang ilang minuto, nasa ospital na ako kasama ang dalawa pang pasahero na katulad ko e sugatan din. wala namang kritikal. hiwa lang ng lanceta. pero puta, masakit pa rin. may mga dumating na pulis at barangay tanod pero hindi na rin ako umaasa na mahuhuli pa ang mga timawang holdaper.

habang nililinis ng nars sa ospital ang sugat ko, lumapit sa 'kin yung isang babaeng kapwa ko pasahero. "dapat sana hindi ka na nanlaban. muntik na tayong mamatay lahat."

hindi ko alam kung naninisi ba o tanga lang talaga si ate.

"ganun ba? insured naman ho ako ate eh." naiinis kong sagot sa babae. natawa yung nars pero si ate hindi.

anghel de la guardia

2008-08-21T17:22:00.000-07:00

"heto ka na naman. kumakatok sa king pintuan. muling naghahanap ng makakausap. at heto naman ako. nakikinig sa mga kuwento mong paulit-ulit lang. nagtitiis kahit nasasaktan."

bakit ba kasi kinausap pa kita. alam ko naman na iba na ang mundo mo ngayon. hindi na ako ang iyong anghel na palaging nakabantay at umaalalay sa 'yo. hindi na ako ang iyong anghel na palagi mong kasama at kakwentuhan. bakit ba kasi kinausap pa kita? nagulo lang tuloy ang masaya na sana't makulay kong mundo.

"ewan kung bakit ba. hindi ka ba nadadala? hindi ba kailan lang nang ika'y iwanan niya? at ewan ko nga sa 'yo. parang balewala ang puso ko. ano nga bang meron sya na sa akin ay 'di mo makita?"

naaalala ko pa nung highschool pa lang tayo. sabi mo noon ako ang gusto mong makasama. sabi mo noon, ako ang anghel de la guardia mo. pero bigla kang lumayo. umiwas ka ng walang pasabi. hindi ko maiwasang hindi magtanong. bakit? hindi ko maiwasang hindi manghinayang sa naputol nating samahan. hindi ko maiwasang hindi masaktan.

"kung ako na lang sana ang 'yong minahal 'di ka na muling mag-iisa. kung ako na lang sana ang 'yong minahal 'di ka na muling luluha pa. 'di ka na mangangailangan pang humanap ng iba. narito ang puso ko naghihintay lamang sa 'yo. kung ako na lang sana..."

isang araw, nakita ko kayo ng bago mong binabantayan. masakit man, kailangang tanggapin. hanggang doon na lamang nga siguro ang papel ko sa 'yo. may nakita ka ng bagong anghel. bagong anghel na makakasama at mamahalin mo. bagong anghel na magbabantay sa 'yo. siyang anghel na pinangarap kong maging papel noon sa buhay mo.

"heto pa rin ako. umaasang ang puso mo baka sakali pang ito'y magbago. narito lang ako. kasama mo buong buhay mo. ang kulang na lang mahalin mo rin ako'ng lubusan..."

hindi ko na hinihiling pa na ibalik natin ang noon. ang dami ng nagbago. hindi na nga ako ang anghel na sinasabi mo. pero ganun pa man, hindi naman magbabago ang pagtingin ko sa 'yo. ikaw pa rin ang kababatang malapit sa puso ko. pero sa pagkakataong ito, maaari bang ikaw naman ang maging bantay namin ng "mahal" ko?

mrt part 2: libre

2008-08-15T01:02:00.000-07:00

nag-aabang ako ng tren nang makita ko ang isang lalaking nagbabasa ng Libre. napansin ko na 'sang damukal ang hawak nyang kopya kaya lumapit ako at umepal.

ako: manong, pwede bang makahingi ng isa?

tumingin sa 'kin si manong. parang construction worker ang suot. naka-shorts, tsinelas na goma, at nakapang-basketball na sando.

akala ko sasagutin ako ng "hu u?" pero no response si manong at itinuloy ang pagbabasa.

ako: (dedma si manong kaya lalong umandar ang kaepalan ko) pahingi naman ng isa?

manong: kumuha ka kaya ng sarili mo dun. (sabay turo sa lugar kung saan nakalagay ang mga libreng dyaryo.)

ako: e wala na hong natira eh.

manong: oh, e di wala na kung ganon. ba't hihingin mo 'to e akin 'to?

parang uminit ang dugo ko sa katawan sa sagot ni manong.

ako: ang dami nyo ho kasing kinuha kaya wala ng natira. isang dangkal yata yung kinuha nyo e.

manong: (nairita na ng tuluyan sa pangungulit ko) putang-ina. magbyahe ka kaya ng maaga para makakuha ka ng sa 'yo.

ako: (nairita na rin) e bakit kayo nagmumura? humihingi lang ng kopya e. ang dami-dami nyo kasing kumuha. prang pati ata mga kamag-anak nyo bibigyan nyo.

hindi ako war freak pero pag may mga taong wala sa lugar, pucha, hindi pwedeng hindi ko patulan.

nakatingin na sa 'min yung ibang pasahero na nag-aabang din ng tren. parang mga audience sa mandalay bay at nag-aabang ng pagtunog ng boxing bell bilang hudyat ng round 1.

may lumapit na referee. si manong guard.

guard: mga boss, wag kayo dito mag-away. dun kayo sa baba. ang aga-aga e.

ako: boss, humihingi lang ako ng kopya ng libre. 'sang damukal ang kinuha nitong si manong e. tingnan nyo.

sumegunda yung isang miron na nakiki-usi, "buwaya kasi e."

guard: isa-isa lang kasi ang kuha. akin na yung iba. para lang sa mga pasahero yan.

ako: kitam manong? para lang daw sa pasahero. kayo naman pati buong angkan nyo e kinuhanan nyo ng kopya. wag ganun.

tawanan ang mga usisero.

wala ng nagawa si manong construction worker kundi ibigay ang mga sobrang dyaryo sa gwardya at naglakad na palayo. napahiya ata.

pagdating ko sa opisina, nakita ko si manong sa lobby. sya pala yung magpipintura nung stock room namin. ayun, maghapon akong nagtago sa cubicle. mahirap nang masapak.

buhay aplikante

2008-07-31T21:52:00.000-07:00

presenting... mga samu't-saring kakornihan na karaniwang pinagdadaanan ng isang pinoy job-hunter bago maging ganap na empleyado dito sa pinas. (drumroll please.. tentenenen...)

1. gumising ng maaga para makarating ng tama sa oras sa interview (take note, naka-schedule ka ng 8:00 am) pero nang dumating ka, pinaghintay ka muna ng dalawa at kalahating oras bago interbyuhin.

2. magsuot ng formal/business attire kahit na tirik na tirik ang araw. kaya naman pagdating mo sa interview, para kang basang sisiw na binuhusan ng isang baldeng malagkit na pawis. (eeww!)

3. makipagsiksikan sa mrt at makipag-agawan ng kopya ng Libre. (not to mention ang sobrang habang pila bago makaakyat sa station at makakuha ng ticket).

4. sumakay sa ordinary bus ng naka-business attire (with matching necktie pa) habang may dalang folder/envelope. (yung tipong mukha kang ahente ng lupa na 'di naka-quota)

5. at naipit ka pa sa traffic.

6. bumili ng broadsheet tuwing linggo. idagdag na din ang pagbebenta nito kada dalawang buwan sa mga dumadaang magbobote. (at nakipagtalo ka pa kung dadangkalin o kikiluhin yung ibinebenta mong dyaryo)

7. magpa-print ng sampung kopya ng iyong resume.

8. mag-sign up sa jobstreet at jobsdb, at magcheck ng email araw-araw.

9. mag-nobena gabi-gabi at magmakaawa sa Panginoon na sana bigyan ka na ng trabaho.

10. bumili ng librong may temang "How to Pass an Interview?" at ang mga nakasulat dito ang isinasagot mo kapag ini-interview ka.

11. bumili ng city map ng kalakhang maynila na s'ya mong babaunin kapag aalis ka para hindi ka maligaw.

12. dumiretso sa mall pagkatapos ng exams at interview (wala lang, magpapahangin lang), at feeling mo tanggap ka na. pero makalipas ang dalawang linggo, disappointed ka pa rin kasi di pa rin tumatawag yung inapplyan mo.

13. maghanap ng mga agimat at anting-anting sa quiapo na pampaswerte daw sa trabaho.

14. magtirik ng samu't-saring kulay ng kandila sa simbahan at maglakad ng nakaluhod patungo sa pulpito.

15. makipag-plastikan sa mga interviewer (kasama na dito ang pagngiti, pagbati, pagsasabi ng mam at sir, etc. kahit mukha namang alpombra yung kausap mo)

16. maging hambog at mahangin tuwing interview (in short, natututo kang magsinungaling).

17. nagpapanting ang tenga mo sa linyang, "okay, we will evaluate your credentials and give you feedback after a week." at katulad sa #12, dalawang linggo na ang lumilipas wala pa ring tawag para sa 'yo. (naman, asa ka pa)

18. mangarir ng mga essays sa exams.

19. sumakay ng taxi sa makati o ortigas (at nalaman mo na pwede naman palang lakarin yung kumpanyang pupuntahan mo).

20. maparinggan ng mga magulang mo dahil hingi ka na lang ng hingi ng baon sa kanila tuwing may interview ka. at tulad ng dati, uuwi ka na naman sa bahay na wala pa ding trabaho.

mahirap maging aplikante dito sa pinas. kaya kung may trabaho ka na, mas maswerte ka ng di hamak sa mahigit dalawang milyong pilipinong hindi nakakatanggap ng payslip tuwing kinsenas. kaya ipagmalaki at isigaw mo kaibigan, "may trabaho na ako! wohooo!"

[para sa mga aplikante at mga magpagpanggap sa trabaho]

original sin

2008-07-28T01:03:00.000-07:00

she undid her top and flung her arms around me. she was sweating and the temptation was pouring over me. at aminin ko man o hindi, masarap.

sa isang resort sa laguna. pagitan ng ala-dos at alas-tres ng madaling araw habang ang lahat ay bagsak na sa kani-kanilang mga higaan matapos ang isang nakalalasing na victory party.

hindi ko namalayan na dalawa na lang pala kaming naiwan sa cottage.

"lakas mo palang uminom. yung mga kasama natin knockout na, ikaw nakatayo pa din." sabi ko sa kanya.

"hindi ah. konti pa lang naiinom ko 'no?"

kahit dilaw ang kulay ng bumbilya sa cottage, kapansin-pansin pa rin ang pamumula ng mukha nya. karamihan sa mga babaeng kakilala ko ganito din ang nagiging hitsura kapag nasasapian ng espiritu ng alak.

"patilaok na ang manok. last round?" inabot ko sa kanya ang isang bote ng beer.

"last round na kaagad? ang hina mo naman."

ngumiti lang ako sabay tungga sa boteng hawak ko.

"do you want to do it?" tanong nya sa 'kin.

"alin?"

masyadong mabilis ang mga naging pangyayari. isang kisapmata lang at naramdaman ko na na magkadikit na ang mga labi naming dalawa. she was kissing me fervently (i think this is more appropriate than say "she was kissing me aggressively.") and i was answering back with my own version of aggression.

ilang minuto din ang lumipas bago bumalik ang tamang katinuan sa 'kin. she was already undoing my buttons when i held her up.

"i'm sorry."

"what?" halatang may halong pagkainis sa boses nya.

"we can't do this."

"why not? don't you like me?"

"you're drunk. we are."

"i told you i'm not. don't be ridiculous. i know you want it too. you're not taken naman, di ba?"

"i am not. but you are."

"so?" nakakunot na ang noo nya na parang sinasabi na napaka-istupido ko.

"so?" ulit ko.

"so what?"

"rob will not forgive us if we let this happen." pinilit kong magpaka-natural sa sagot ko. para akong bata.

she smiled sarcastically. "don't tell me takot ka sa kanya?"

hindi ako sumagot kaagad. inubos ko muna ang natitirang laman ng boteng ipinatong ko sa lamesa. nag-iisip. pilit na humahagilap ng mga salitang pwede kong sabihin.

katahimikan. mahaba. nagsindi sya ng sigarilyo.

"i have several friends too na nagiging wild kapag nakakainom. yung tipong nawawala sa sariling katinuan. parang tayo. funny, isn't it?" natatawa kong sabi sa kanya.

"i'm not drunk, okay? if you don't want to do it, fine. but stop acting like an angel. hindi bagay."

"i know. but at least i'm not acting like a devil."

"so you're telling me na i am the devil here?"

"siguro."

"fuck you."

"thanks."

"how dare you?"

nang ilipat ko ang tingin ko sa kanya i was stunned like a sandbag. pati ang mga langgam na nakikikain ng chicharon sa lamesa, parang tinamaan lahat ng stunning spell ni harry potter.

she undid her top and flung her arms around me. i felt my body trembled.

"now, tell me you don't want me," isang mapang-akit na bulong ang narinig ko mula sa kanya.

damn, she was flawless. her body was soft and smooth. kahit na amoy alak, hindi pa rin nawawala ang bango ng katawan nya.

she was sweating and i felt her tounge licking my neck. it was wet and the temptation was pouring over me. at aminin ko man o hindi, masarap. parang narinig ko ang isang libo't isang demonyo na bumubulong, "wala namang makakaalam nyan kung saka-sakali. saglit lang yan."

tama, saglit lang 'to. pero may isang taong sumagi sa isip ko. isang kababata na itinuturing akong parang isang kapatid.

"i didn't know you're a whore. and i guess your boyfriend doesn't know that too."

walang busina, walang preno. the words came out of my mouth abruptly na para bang hindi sa 'kin nanggaling. she gave me a dagger-like look at natikman ko ang isang mala-incredible hulk na sampal mula sa palad nya na kani-kanina lang ay malisyosong naglalaro sa dibdib ko.

"your boyfriend treats me like a brother. alam mo yun. if you don't want to give yourself some respect, fine. but at least give him some."

tumigil ang mga kulisap sa paligid sa paghuni. parang nakiki-usyoso kung anong mangyayari. nabitin.

"alright. i didn't know you're a god. sayang. you are a good kisser pa naman." kumalas na sya ng tuluyan at naglakad palayo bitbit ang damit nya.

naiwan akong mag-isa sa cottage. kinuha ko ang bote ng beer na dapat sana ay sa kanya. lumipad sa malayo ang utak ko. nag-isip...

si rob, hindi nya na dapat malaman ang mga nangyari. kahit na parang magkapatid pa ang turingan namin sa isa't-isa. nothing had happened in the first place. he loves that girl so much and they're getting married next year.

i felt my stomach jerked... out of intoxication or perhaps out of guilt.

sorry miss, pumapatol ako sa babae

2008-07-24T23:29:00.000-07:00

ito ang unang post ko kaya susubukan kong magpakabait kahit konti.

lunes ng umaga, rush hour, sa loob ng animo'y lata ng sardinas na MRT...

nakatayo ako malapit sa pintuan habang pilit na inaabot ng dulo ng aking daliri ang handrail ng tren. isang istasyon na lang at bababa na ako nang biglang nagsalita ang isang babaeng nasa may harapan ko.

babae: excuse me! kanino bang kamay yang nasa likuran ko? kanina pa yan ha. nakakabastos na.

nagtinginan ang lahat ng pasahero sa babaeng nagsalita. pagkatapos ay ibinaling naman nila ang tingin sa 'kin.

pasaherong lalake: o, walang hipuan.

tawanan ang lahat. pati ako.

babae: pucha, mga lalake talaga ngayon ang lilibog. kahit saan na lang... (tapos tingin ng tingin sa 'kin)

ako: (hindi na 'ko nakatiis) e bakit ka tingin ng tingin sa 'kin? feeling mo hihipuan kita? kapal mo naman.

babae: e di ba kamay mo yun? pucha ka. manyak! (halatang nainis)

ako: excuse me? ikaw hihipuan ko? ano ka sinuswerte?

babae: gago!

ako: gaga, sister. pwet mo hahawakan ko? meron din ako nyan. dun ka kaya sa may harapan, nakita mong puro lalake dito e. feeling mo ang ganda-ganda mo. ang itim naman ng batok mo. 'wag ka ng magsalita. hihirit ka pa eh. (in voice tone of a gay)

tawanan ang mga kasama naming pasahero.

ako: "sorry miss, pumapatol ako sa babae. assuming ka kasi e."

ilang saglit pa at tumigil na ang tren sa istasyong bababaan ko. nakangisi pa rin ang mga pasahero habang sinusundan ako ng tingin palabas ng jam-packed na bagon.